Ontmoetingen met je hond in het bos deel 2

Zoals je inmiddels wel weet, woon ik in een bosrijke omgeving. Ik ben dus ook iedere dag wel in het bos te vinden met mijn twee honden. En dan maak je het nodige mee. Raar, vreemd, leuk , ontroerend en spannend. Over dat laatste wil ik graag het volgende met je delen.

 

Dagelijkse wandelingen

Ik loop echt iedere dag met mijn dames in het bos. Meestal apart van elkaar omdat de ene hond prima los kan lopen en de ander er een compleet potje van maakt. Zij loopt dus met mij aan een lange lijn van tien meter. Voelt als los, maar ik heb toch de controle. Dat scheelt een hoop mopperen en ook een aantal dierenartsbezoeken wegens het hechten van wat oppervlakkige wonden.

 

Het was al bijna donker

Dit verhaal begint aan het einde van de dag. Het was al aan het schemeren en ik was er nog niet aan toegekomen om met mijn twee dames het bos in te gaan. Gelukkig ben ik niet bang aangelegd en ken ik het bos inmiddels op mijn duimpje.

Dus het voelde voor mij niet vreemd of raar om tijdens de schemering met mijn honden toch het bos in te gaan. Niet meer apart van elkaar, want dat zouden we niet meer gered hebben. Dus beide honden aan de lijn en lopen maar. Het zou niet echt druk gaan worden, want bijna donker niet waar?

hond die zijn baas beschermd

Ontmoeting met drie jonge mannen

We waren al een flink eind het bos in, toen er in de schemering ineens een aantal figuren opdoken. Ik ben niet bang aangelegd, in het donker is het bos immers niet echt anders dan overdag. Dit waren drie jonge mannen, pubers nog, die samen kwamen aanlopen uit de tegenovergestelde richting. Hoe dan ook zouden we elkaar tegenkomen. Mijn honden reageerden wat vreemd. Ze waren erg attent, wat ze normaal gesproken nooit zijn. Het zijn echte mensen-honden. Mensen zijn altijd leuk en gezellig, omgekeerd is dat echter niet altijd het geval.

 

We bleven elkaar naderen. De drie heren bleven naast elkaar lopen, zodat er weinig tot geen ruimte was om elkaar te passeren. Daar verbaasde ik me wel over, want normaal gesproken maak je ruimte. Daar leek dus nu geen sprake van. Vreemd.

Natuurlijk komt er dan een moment, waarop we elkaar de weg versperren. De drie heren blijven naast elkaar staan. En ik vraag vriendelijk of ik er even langs mag met mijn twee honden.

 

Het wordt er niet gezelliger op

Het antwoord is even kort als ontnuchterend.

“Nee. Loop maar om. We hoeven niet voor een vrouw aan de kant te gaan.” 

Hallo? Wat krijgen we nu?

Ik vraag alleen maar of je even ruimte wilt maken, en dan kunnen we allemaal onze eigen weg vervolgen. De heren blijven staan en wijzen naar een vertakking van een bospad. Daar moet ik naar toe. Maar dat wil ik niet en ben ik niet van plan ook. Ik wil rechtdoor en heb daar ook alle recht toe. En dat zeg ik ze dan ook rustig en vastberaden. Ben ik bang? Nee, alleen verbaasd. En flink ook. En dan wordt de sfeer ineens gespannen.

Een vrouw die niet doet wat haar gezegd wordt.  Schijnbaar een heel nieuw fenomeen voor deze drie pubers. Nee, ik ga niet aan de kant. Ik wil gewoon mijn weg vervolgen.

Dan gaan ze dreigen. Ik moet oppassen, anders gebeurt er wat. Mijn honden voelen de sfeer prima aan. Van jolige idioten veranderen ze in één moment in waak- en verdedigingshonden.

hond voelt aan dat iemand slechte bedoelingen heeft 

Een hond gaat voor me staan

Blokkeert zodoende de weg voor de pubers. Ze laat een dreigende grom horen die ik nog nooit van haar heb gehoord. Ergens diep uit haar binnenste, ik word er zelf bang van.

Mijn andere hond staat alleen alert te zijn. Haar lippen opgetrokken. Dit heeft ze nog nooit gedaan. Ze houdt twee pubers in de gaten. Wanneer die twee passen richting mij zetten, trekt ze alleen de lippen nog verder op. Ook uit haar borstkas klinkt een waarschuwend gegrom.

Ik ben niet blij, alleen attent op alles wat er om me heen gebeurt, en ik besef dat we in een situatie zijn die we niet wilden. Er overvalt me een soort van rust, maar ik ben alert en klaar voor alles. Ik vertrouw ineens op mijn honden en laat de riemen los.

Dit veroorzaakt commentaar bij de pubers. “Hee, houd je honden vast!” Die voelen de situatie kennelijk ook aan. Mijn honden blijven zitten waar ze zitten, maar met de blik onlosmakelijk verbonden met de tegenstanders. Inmiddels hoop ik alleen maar dat we er zonder kleerscheuren vanaf komen en wens ik dat we thuis op de bank lagen.

 

Onverwachte wending

Een van de heren probeert nog een stap in mijn richting. Onmiddellijk volgt de reactie van een van mijn honden. Ze gaat staan, kop dreigend naar mijn tegenstander. Ze gromt diep en gevaarlijk. De andere hond doet drie stappen naar de andere pubers. Zo ken ik mijn honden helemaal niet. En ik moet bekennen, dat ik zelfs bang ben voor ze. Ondertussen zijn mijn ogen alleen maar gericht op mijn tegenstanders. Drie tegen één. En ik ben bang. Maar ik probeer het niet te laten zien.

Dan kijken de heren elkaar aan en ik voel dat we gaan winnen. Mijn honden zijn nog steeds in opperste staat van paraatheid. Een verkeerde beweging en we hebben nog veel meer problemen. En dat wil ik niet. Ik wil er alleen maar aan voorbij, zodat we onze weg kunnen vervolgen.

Langzaam en rustig zeg ik: ”Luister, ik pak mijn honden als jullie aan de kant gaan en me voorbij laten. Ieder zijn voordeel. Doe je dat niet, zijn de gevolgen voor jezelf.” Ik hoor het mezelf zeggen en verklaar mezelf meteen voor volslagen idioot. Wie ben ik om dit in deze situatie te zeggen. Met twee hoog-risico honden. Als ze al weten wat dat is.

hond in het bos met baasje 

De oplossing

Tot mijn stomme verbazing verandert de sfeer ineens. De heren kijken elkaar aan en gaan aan de kant. Van het ene op het andere moment. Ik pak de lijnen van mijn honden zoals afgesproken.  Met knikkende knieën vervolg ik mijn weg. De honden nog steeds alert. Ze loeren naar hun tegenstanders, maar gehoorzamen mij. We gaan voorbij en dan verder.

 

Het afscheid

Ik bedank de heren. Fijn dat het zo opgelost kon worden. Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haal. We vervolgen onze weg. Ieder een andere kant op. En ik heb nog meer bewondering voor mijn honden. Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Het zijn mensenhonden, dus blij met iedereen. En nu dit.

Ik werd zelf bang van de dreiging. Ik heb mijn honden nog nooit zo gezien. Had ook niet verwacht dat ze dit zouden doen.

Mijn bewondering en liefde voor mijn dames is alleen maar gegroeid. Ze hebben die avond een extra knuffel gehad en wat lekkers. Ik durf inmiddels overal met ze te lopen, maar in de schemering het bos in? Dat voorlopig niet meer…

 

Heb je een soortgelijke ervaring? Laat het me weten!

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!