Ontmoetingen met je hond in het bos deel 1

Met je hond in het bos wandelen

Zoals je inmiddels wel weet, woon ik in een bosrijke omgeving. Ik ben dus ook iedere dag wel in het bos te vinden met mijn twee honden. En dan maak je het nodige mee. Raar, vreemd, leuk en ontroerend. Over dat laatste wil ik graag het volgende met je delen.

 

Dagelijkse wandelingen

Twee honden die elke dag lekker moeten lopen. Nieuwe dingen moeten ontdekken. Moeten snuffelen. En waar kan dat nu beter dan in het bos. En nog beter, het is een losloopgebied. Dus mogen ze hun gang gaan, binnen de gestelde normen. Want het is heel simpel, moeten ze aangelijnd, gaan ze aan de riem. Niemand hoeft last van mijn honden te hebben. Dat is mijn vaste stelregel.

losloopgebied wandelen met je hond 

Leuke ontmoetingen

En dan kom je elke dag mensen tegen. Heel vaak zijn het dezelfde personen, waar je dan even gezellig een praatje mee maakt. Samen oploopt terwijl de honden spelen of naast elkaar hun eigen ding doen. Al naar gelang hun behoefte. Want mijn honden spelen niet met alle honden en omgekeerd geldt hetzelfde. Gelukkig respecteren we elkaar en gaat het vrijwel altijd goed.

 

Losloopgebied

Ik zei al eerder, ik woon naast een losloopgebied. En ook daar gelden regels en fatsoensnormen. Zie je een aangelijnde hond, lijn je jouw hond ook aan. Vraagt de geleider in kwestie om je hond aan te lijnen, doe je dat. Gelukkig gaat dit in verreweg de meeste gevallen goed en kan iedereen zijn of haar ding doen. Wandelaars met en zonder honden, mensen die hardlopen, mensen die fietsen. Respect is en blijft een toverwoord.

 

Groepje mensen

Op een dag loop ik met mijn hond in het bos. Het is een prachtige zondag, en toch is het niet druk in het bos. We genieten van de relatieve rust, mijn hond en ik. Ze snuffelt naar hartenlust, struint door de struiken en ik loop rustig met haar mee. Snuif de laatste geuren van de zomer op en zie hier en daar een begin van de herfst. De bladeren verkleuren en sommige bladeren laten al los.

boswandeling met je hond 

In de verte zie ik een groepje mensen aan komen lopen. Twee volwassenen en twee kinderen. Meteen zie ik ook dat er geen hond bij loopt. Oké, even oppassen en kijken wat ze willen. Hond aanlijnen of juist niet. Meestal laat ik dat van de voorbijgangers afhangen. Langzaam naderen we elkaar. De kinderen zien mijn hond, de ouders ook.

Ik roep mijn hond wel bij me. Niet te ver bij me vandaan, zodat ik de controle heb. Mocht het nodig zijn, kan ik haar zo aanlijnen. Want mijn hond vindt kinderen helemaal het einde, maar niet alle kinderen kunnen dat waarderen. Dus blijft oppassen het motto.

 

Ontmoeting

Als we vlak bij elkaar zijn, zie ik dat één van de kinderen zich wat gaat verstoppen achter de ouders. Het sein voor mij om mijn hond bij me te halen en haar aan te lijnen. Ik laat haar zitten en klik de lijn aan. Mijn hond ziet de kinderen en is helemaal blij. Ze wil maar wat graag kennis maken. Maar ja, ze is nogal enthousiast. Sommige mensen zeggen onbesuisd. Wild. Robuust. Ik zet me schrap. Want ze is ook sterk.

 

Een meisje met het syndroom van Down

Ik blijf staan, met mijn hond naast me. Uit het groepje maakt zich één van de kinderen los en loopt langzaam maar vastberaden naar ons toe. Ze lacht en is totaal niet bang. Achter haar zie ik haar ouders. Moeder maakt zich zorgen. Vader bemoeit zich met zijn andere kind. Ik kijk naar mijn hond en zie tot mijn stomme verbazing een rustige hond. Ze zit rustig en kijkt naar het kind wat op haar af komt. Rustig en vastberaden. Dit heb ik nog niet vaak meegemaakt. Wat dan volgt is zo geweldig. Mijn clown, mijn idiootje, die er soms een potje van maakt. Die mensen in haar enthousiasme omver walst omdat ze zo van mensen houdt. Die blijft rustig zitten.

 

Als het meisje bij mijn hond komt, zie ik dat ze elkaar aankijken. En is er wederzijds respect. Een kleuter nog, niet ouder dan een jaar of vier. Ze blijft staan, vlak voor mijn hond. Die kijkt en blijft rustig zitten. Onvoorstelbaar. De lijn blijft losjes gebogen, er is geen sprake van dwang.

En wat er dan gebeurt

En dan gaat het kind op de knietjes liggen. Mijn hond gaat liggen, het lijkt of ze door onzichtbare draden aan elkaar verbonden zijn. Ze kijken elkaar aan. De hand van het meisje rijkt langzaam naar de kop van mijn hond. Ze laat het toe, sterker nog, ze buigt haar kop richting de hand.

Hier gebeurt iets zo speciaals. Van een afstand staan twee volwassenen en een kind te kijken naar dit tafereel.

Er wordt geknuffeld, er wordt geaaid. En dan, ineens, slaat ze haar armen om mijn hond. Ik houd mijn hart vast. Tot mijn stomme verbazing laat ze het toe, blijft rustig en kalm. Ik moet mijn tranen bedwingen. Dit is een ontmoeting, zo mooi, zo puur. Zo vol vertrouwen. Kind en hond. In volmaakte harmonie. Het meisje heeft, gezien de gelaatstrekken, het syndroom van Down. Maar wat een ontmoeting, wat een belevenis, wat een ervaring.

Het lijkt alsof de wereld even stil staat

En ik wil dat de tijd stilstaat. Gewoon omdat dit zo bijzonder is. Die grote hond en dat kleine kind. Samen in harmonie. Omdat het kan.

De ouders komen dichterbij. Ik zie tranen. Net als bij mij. We zijn samen ontroerd. En dan hoor ik het verhaal. Hoe bang ze eigenlijk voor honden is. En dat dit nu gebeurt. Hoe bijzonder dit moment is geweest. Voor een toevallige voorbijganger was dit een gewoon tafereel. Kind met hond. Voor ons was het een lot uit de loterij. Prachtig.

wandelen in een losloopgebied in drenthe 

Afscheid

We staan nog even te praten, terwijl mijn hond en het onbekende meiske elkaar knuffelen alsof ze elkaar al jaren kennen. Ik ken mijn hond niet meer terug. Waar is die gekke, enthousiaste en idiote hond gebleven? Ik zie alleen twee wezens die van elkaar genieten. Het meisje knuffelt en aait, praat tegen een grote, donkere hond. Een hond waar veel mensen bang voor zijn, alleen al door haar uiterlijk.

Ze genieten van elkaar. Mijn hond legt haar grote kop op die kleine hand, likt de wangen van het meisje.

Wij volwassenen kijken elkaar aan en weten hoe bijzonder dit is. Zelfs het bange broertje komt kijken, maar mag er niet bij. We willen dit bijzondere moment niet verbreken.

Dan zie ik aan mijn hond dat het goed geweest is. We staan op en lopen door. Ieder een kant op. Maar er is iets gebeurd. Iets magisch. Gewoon omdat het kan. Wat is het leven toch mooi.

 

Heb jij een soortgelijk verhaal? Ik zou het zo graag willen horen!

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

Gonda

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!