Examen doen met je hond

Behendigheid, gehoorzaamheid en waterwerken

Zoals je misschien weet, of niet weet, doe ik aan verschillende soorten hondensport. Behendigheid, gehoorzaamheid en waterwerken. Het is prachtig om te doen, mijn honden vinden het heerlijk en je bent zo fijn bezig met je viervoeter. Het is eigenlijk pure ontspanning en je krijgt ook nog eens de nodige beweging.

Maar eens in de zoveel tijd kan je examen doen voor een diploma of een brevet. En daar gaat deze blog over.

examen met je hond doen

De hond kan het

Je hebt heel lang getraind. Je hebt gezien hoe anderen in je groep examen doen. En dan bekruipt je het gevoel: “Dit wil ik ook.” Ik heb jaren getraind bij een boxerclub. Puppy-examen gedaan, elementaire gehoorzaamheid gedaan. Alles keurig afgesloten met een prachtig examen. En geslaagd. Dan hoor je bij de volwassen honden, die best al wat kunnen en gloort het volgende examen. VZH, of te wel Verkeers Zekere Hond.

Een officieel examen, wat door een officiële keurmeester wordt afgenomen. Het is een internationaal erkend diploma.

Dus op een goede dag kreeg ik te horen: “Je hond is er klaar voor.” Mooi! Hard werken wordt beloond. Ik mocht proefexamen doen en slaagde met vlag en wimpel. Niks stond ons in de weg om officieel examen te mogen doen.

 

De hond kan het, maar het baasje dan

Afijn, de dag van het examen brak aan. ’s Ochtends bij het ontbijt kreeg ik al een wat raar gevoel van binnen. Examens en mijn persoon gaan namelijk niet goed samen. Het is heel gek, ik weet dat ik het kan, maar als het dan moet gaan gebeuren verkramp ik en gaat er het nodige fout.

Gesterkt door het prachtige proefexamen stapte ik het veld op. Toen ik de keurmeester een hand gaf, voelde ik de moed zo…boem…in de schoenen zakken. En waarom? Het was een heel lieve man, die bemoedigende woorden sprak.

Het examen ging fout

Erg fout. Vreselijk fout. Jammer. Volgende keer beter. Mijn hond nam de benen tijdens het examen. Iets wat ze nog nooit eerder had gedaan. Meestal betekent dat niet veel goeds, en dat was bij mij niet veel anders.

In totaal heb ik zes keer examen gedaan. En onder het motto: “De aanhouder wint” ben ik uiteindelijk geslaagd. Zij het met de hakken over de sloot. In de training lopen mijn honden als ware het kampioenen. Maar dan ben ik ook rustig en niet gestrest. Tijdens een examen is het een heel ander verhaal. Knikkende knieën, bloeddruk gevaarlijk hoog en compleet ontoerekeningsvatbaar.

waterwerken 

Examen waterwerk met mijn hond

Nadat we met bloed, zweet en tranen het VZH hadden gehaald, heb ik gezworen nooit, maar dan ook echt nooit meer een examen te gaan lopen. Het is me het niet waard. De spanning, de stress. En het gaat nergens over, want je doet het voor je lol, je mag gewoon je hond weer meenemen naar huis. Ook al zak je als een baksteen. Dus waarom kan ik dan niet gewoon genieten van de ervaring? Ik heb geen idee. Heb jij dat ook, lieve lezer?

Afijn, ik ben sinds deze zomer ook gestart met waterwerken. Gewoon omdat het kan, mijn hond het superleuk vindt en ik ook. Niet iedereen vindt dat een boxer er geschikt voor is, maar dat zal me een zalige zorg zijn. En ik mocht trainen bij een waterwerkclub in Aurich, Duitsland. Die zagen er kennelijk wel wat in.

Iedere zondag op en neer naar Aurich. Vanuit mijn woonplaats toch al gauw een kleine twee uur. Geeft niet, het is leuk en we genieten er van.

Je voelt hem misschien al aankomen. Aan het einde van het waterwerkseizoen werd mij verteld: “Je hond is er klaar voor.” Examen doen voor het A-brevet waterwerken. 

Moest ik het doen, of niet?

En in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik ons ingeschreven voor het examen. In Duisburg, Duitsland. Lekker ver rijden ook. Het was nog veilig ver weg op het moment van inschrijven, maar ja, uiteindelijk is het dan zover.

 

Waterwerkexamen A-brevet met je hond

Veel te snel kwam 29 september dichterbij. Ik heb mezelf meerdere malen voor stapelgek verklaard. Hoe heb ik dit toch kunnen doen. Om vier uur ’s ochtends liep de wekker af, om kwart voor zes zat ik in de auto. Alles mee, wetsuit, schoenen, handdoeken, bench, werkboekje voor de hond, alle papieren die je bij je moet hebben.

Tijdens de rit naar Duisburg riep de natuur. Drie koppen koffie die ik nodig had om wakker te worden, ze wilden graag weer naar buiten. Ik heb de auto langs de kant gezet, en tijdens de wandeling naar het toilet zag ik dat het gras bevroren was. Lekker dan, dat zou een koude ervaring gaan worden.

Gelukkig bleek die zorg ongegrond, want het was die dag zonovergoten en lekker warm. Aangekomen op de plek van bestemming heb ik me aangemeld, heb mijn honden even uitgelaten en toen moest ik wachten op alles wat ging komen.

Uiteindelijk brak mijn examen aan. Gek genoeg was ik helemaal niet zenuwachtig, maar het kan ook zijn dat de valeriaan zijn werk deed. Het eerste deel van het examen, de grondoefeningen, gingen wonderwel heel erg goed.

Kijk, dat geeft de burger moed nietwaar?

 

De oefeningen in het water gingen super. Ze moest een surfplank halen met een mens er nog op. Vijfentwintig meter zwemmen,  heen en weer terug met de surfplank op sleeptouw.  Ze moest een dummy halen van een boot op vijfentwintig meter uit de wal en ze moest een dummy apporteren die vanaf de wal in het water was gegooid.

hond en examen

Tussen alle Newfoundlanders was mijn hond een vreemde eend in de bijt. We trokken dan ook veel bekijks. Niemand gaf een stuiver voor de kansen van mijn boxer. Maar deze dag bleek een superdag. Ze deed alle oefeningen prachtig, en drie van de vijf zelfs foutloos.

Het moge duidelijk zijn, we waren grandioos geslaagd voor het A-brevet met het predikaat uitmuntend. En dat zonder één moment van stress. Gewoon genieten. Dat ik dat kon, wist ik niet. Maar wat was dit leuk.

Opgetrokken wenkbrauwen maakten plaats voor felicitaties en blijken van waardering. Wat een dag!

 

Tijdens de prijsuitreiking bleek dat we op de tweede plek waren geëindigd. Dat was alleen maar de kers op de taart.

Ik heb die dag veel, heel veel geleerd

Laat je niet gek maken. Geniet ook van een examen. Er hangt immers niks van af.

Het waterwerkseizoen is afgesloten. Maar ik ben vastbesloten om volgend jaar door te gaan voor het B-brevet. Waarom? Omdat ik, na deze ervaring, weer de moed en het zelfvertrouwen heb gekregen. Vaak is het zo, dat de hond er prima klaar voor is, maar het baasje niet.

 

Herken je jezelf in dit verhaal? Heb jij ook examenstress? Hoe ga jij er mee om? Vertel het me, misschien kunnen we elkaar helpen!

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

 

 

 

 

 

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!