Opletten!

 Als leerkracht is het een gevleugeld woord en gebruik ik het meerdere malen per dag. Want natuurlijk is niet alles wat je probeert bij te brengen even interessant voor je leerlingen, laten we eerlijk zijn. Maar ook buiten de klas is opletten best een lastig dingetje, en niet alleen voor kinderen.

Kijk maar eens om je heen. Overal zie je mensen die met heel andere dingen bezig zijn. Een groep fietsende leerlingen, op weg naar school. Ze doen van alles, kletsen gezellig, controleren nog even hun facebook of andere zaken op de telefoon. Soms is het een wonder dat ze zonder kleerscheuren hun bestemming bereiken. Onderweg in de auto zie je dat, hoewel verboden en met reden, diverse bestuurders druk in de weer zijn met hun mobieltjes. Probeer dan maar eens goed op te blijven letten.

En ook tijdens de wandelingen met mijn honden kom ik mensen tegen die hun aandacht niet op hun (loslopende) huisdier hebben. Gezellig keuvelend met een metgezel lopen ze samen op. De hond is met zijn eigen zaken bezig. Of die mensen die alleen hun hond uitlaten, maar ondertussen gezellig kletsen met iemand aan de telefoon. Nieuwe stelletjes, hand in hand, volledig opgaand in elkaar, maar geen oog voor hun viervoeter.hond in bladeren

Ik probeer tijdens de wandelingen juist wel oog te hebben voor mijn meiden. Want hoe gezellig ook, ze houden niet van alle honden die ze tegenkomen. Of juist te veel van voorbijgaande wandelaars, die op hun beurt niks van mijn honden willen weten. Om dat soort problemen te voorkomen is opletten een goede zaak.

Op een druilerige namiddag na een lange boswandeling met één van mijn meiden ben ik aan het einde van het bos gekomen. Mijn hond weet wat er dan gebeurt en gaat alvast zitten om aangelijnd te worden. Op het moment van aanlijnen zie ik vanuit mijn ooghoek iets in een boom.

Langzaam scharrelt een klein eekhoorntje omhoog. Even ben ik afgeleid. En juist op dat moment ziet mijn hond ook iets zeer interessants en besluit om met een enorme ruk polshoogte te gaan nemen.

Met een enorme smak beland ik op de grond waarbij mijn hoofd pijnlijk kennis maakt met het betonnen fietspad. Auw! Meteen voel ik iets warms stromen en wat besmuikt kijk ik eerst eens om me heen of iemand die onfortuinlijke buiteling ook heeft gezien. Gelukkig niet.

Samen lopen we naar huis en na een vluchtige inspectie lijkt de schade allemaal mee te vallen. Als ik de volgende ochtend voor de spiegel sta, zie ik echter een enorm blauw oog en wat zwelling. Dat is met wat make-up niet weg te werken ben ik bang…

Toegegeven, ik heb wat punten gescoord bij mijn groep 8 die ochtend. Een juf met een indrukwekkend blauw oog, dat maak je niet dagelijks mee.  “Nee, ik heb niet gevochten en er was geen ruzie”,  leg ik uit. Dat valt voor een aantal leerlingen wat tegen en ik buitel iets van mijn voetstuk. Natuurlijk willen ze alles weten en geduldig vertel ik het verhaal. Iets met opletten. Daarna beginnen we onze dag met rekenen.

In de pauze komt een leerling bij me staan. Zoet grijnzend. Juist die jongeman die altijd achterstevoren zit en eeuwig met andere zaken bezig lijkt. Iedere klas heeft minimaal één zo’n bewoner. En hij scoort zijn punt. “Je moet wel blijven opletten, juf!” Waarvan akte.

Heb jij ook wel eens een momentje van onoplettendheid meegemaakt en wil je dit delen? Ik ben heel benieuwd…

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!