Op fietse

Skik zong er al over. Op fietse. In mijn schuur staat ook een rijwiel. En ik heb twee drukke honden, dus één en één is twee. Na een gedegen voorbereiding, wennen aan het fenomeen fiets, werd het tijd om eens samen een stukje te gaan fietsen.

Op zich is fietsen met je hond een gezonde bezigheid. Mits goed voorbereid en goed opgebouwd. Ik heb meer honden gehad en ook wel eerder met ze gefietst. Je kan dus niet zeggen dat ik zonder ervaring zit. Mijn vorige hond vond er totaal niks aan. Te groot, te log, te massaal. Ik heb het geprobeerd, hij ging ook wel mee, maar echt genieten was het niet. Dus ben ik er uiteindelijk maar mee gestopt.

Nu heb ik twee jonge meiden die beschikken over een tomelozerennende border collie die in de lucht zweeft energie. Dus is de combinatie snel gemaakt. En de dag brak aan dat we samen gingen fietsen. Ik had mijn voorbereidingen getroffen. De eerste echte fietstocht zou plaatsvinden op zondagochtend rond een uurtje of zeven. Dan liggen de meeste mensen nog te slapen, dus is er vrij weinig risico op een ontmoeting met iemand met een hond.

Zo gezegd, zo gedaan. Op een zondagochtend rond een uurtje of zeven raapte ik alle moed bij elkaar en ging ik fietsen met Janis. Of eerlijk gezegd, zij ging fietsen met mij. Eenmaal opgestapt ging ze er werkelijk als een speer vandoor. We tikten de dertig kilometer per uur aan. Mijn remmen raakten roodgloeiend en ik gaf een imitatie van de kerstman in de lente. “HooooHooooHooo..” Het was tegen dovemansoren. Verder gingen we. Tot de natuur onvermijdelijk riep. En het is onvoorstelbaar, maar als een hond moet plassen, staan ze ook in no time stil. Jij op de fiets hebt even meer  tijd nodig om tot stilstand te komen. Tel daar bij op, dat je de riem niet op tijd los kunt laten en het beeld is compleet.

Onzacht kom ik in aanraking met het asfalt. Half in de berm zit mijn hond te plassen. Mijn eerste blikken zijn voor de omgeving. Heeft iemand mijn capriolen gezien? Dat blijkt niet zo te zijn. Gelukkig. Dan kijk ik nog eens goed en besef dat ik geluk gehad heb. Op dertig centimeter van mijn hoofd bevindt zich een ander product van een hond. Donkerbruin en redelijk vers.

Ik raap mijn fiets van de straat en pak mijn hond bij de riem. Lopend gaan we terug naar huis. Ik heb mijn buik vol van fietsen. Thuisgekomen slinger ik mijn fiets in de schuur en plak pleisters waar nodig. Fietsen? Prima. Maar niet meer met hond. Ik ben genezen.

Wat zijn jullie ervaringen met het fietsen met honden?

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!