Life goes on…

Terwijl ik boodschappen doe in de supermarkt kom ik haar tegen. Een wat oudere mevrouw. Meestal komen we elkaar tegen als we de honden uitlaten in het bos. Een blik en een lach. Even later zijn we aan de praat. Midden in het gangpad. Sorry.hondenpoot met hartje in vacht en handen

Ik ben haar al een poosje niet tegengekomen met haar twee Berners. Waar we tot voor kort iedere dag wel even gedag zeiden bleef het nu stil. En het waarom bleek al snel. Haar beide honden waren kort na elkaar overleden. Ze zei het berustend maar de blik in haar ogen sprak boekdelen. Haar honden waren al een poos wat aan het kwakkelen en het bleek dat bij beiden de nieren niet meer goed werkten. Uiteindelijk hebben ze besloten tot euthanasie, acht weken na elkaar.

De stilte, de leegte is overweldigend. Na jaren van drukte, twee honden geeft nogal wat leven in de brouwerij, was het nu stil. De vloeren bleven schoon, ook als ze een keer niet gestofzuigd had. Ze hadden al vroeg besloten tot het inslapen van hun honden om zodoende overmatig lijden te voorkomen. Dat gaf een goed gevoel, maar wat nu? Beiden op leeftijd, beiden de pensioengerechtigde leeftijd  voorbij.

Terwijl ik naar haar kijk zie ik een traan langzaam vanuit haar ooghoek zijn weg vinden over haar gezicht. Met een ongeduldig gebaar veegt ze hem weg. Ze verontschuldigt zich. Het is ook zo moeilijk en zo vers. Maar ze gaan straks op vakantie,  zich bezinnen op de toekomst. Met of zonder hond. Want ja, neem je een hond weer, dan zijn we straks tachtig en dan?

Ik ben stil. Zeg wat troostende woorden, maar die kan ik moeilijk vinden. Ze heeft gelijk. Maar mag leeftijd je in de weg staan om een hond in je gezin te verwelkomen? Ik kijk naar mijn situatie. Begin vijftig, twee dolle honden van vier en vijf jaar oud. Eerlijk gezegd heb ik er nog nooit over nagedacht. En alleen bij de gedachte al bekruipt me een ongemakkelijk gevoel.

We nemen afscheid en rekenen onze volle karren af bij de kassa. Met een hoofd vol gedachten loop ik terug naar de auto. Alsof het zo moet zijn kom ik een jonge vrouw tegen met een jonge pup. Beiden vol leven en vol plezier. De toekomst zal ze een worst zijn. En weet je, lieve oudere mevrouw waarvan ik de naam niet weet, ik gun je zo graag nog één keer dat plezier en die liefde en die onvoorwaardelijke trouw. Want niemand is te oud om lief te hebben.

Wat vind jij? Ben je ooit te oud om een hond te hebben?

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!