Jummie…

Honden en natuurlijke voeding

zwart hondje

Mijn honden krijgen natuurlijke voeding. Dat houdt in, dat ze rauwe vleesmix krijgen. Geen, of zo weinig mogelijk brok. Het is een keuze, en iemand is het er mee eens of niet. Als snackjes krijgen ze gedroogde vleesreepjes, kippenpoten of anders lekkers. En heel af en toe krijgen de dames, want zo noem ik ze, een vleesbot.   En daar begint het verhaal.

 

Mijn honden en geitenribbetjes

Ze zijn blij met hun geitenribbetjes. Heerlijk knagen en knabbelen. Goed voor lijf en leden en goed voor het gebit. Er zit voldoende vlees aan om lekker op te eten. Na een poosje zijn ze moe van het knagen en volgt er een mooi ritueel. Ze gaan op zoek naar een plekje in de tuin om het restant te begraven. Volkomen natuurlijk gedrag, en dat mag hier ook. Ieder voor zich zoeken ze het beste plekje uit en even later zijn de ribbetjes uit het zicht.

Die komen vanzelf weer tevoorschijn ben ik bang. Niet meer zo heel fris, maar volgens mijn honden nog steeds erg lekker. Ze worden er ook niet ziek van. Volgens mij zijn hun lichamen er prima op ingesteld. In het bos vinden ze ook vaak dingen die al even geleden zijn overleden. Ik laat ze, ze hebben voldoende weerstand.

 

Ik krijg visite

Nou wil het verhaal, dat ik die avond visite zou krijgen. Een collega van mij. We kunnen het op het werk en daarbuiten prima met elkaar vinden. Ik verheugde me dan ook op een gezellige avond. En zoals een goed gastvrouw nu eenmaal doet, maakte ik mijn huis helemaal schoon. Kussens uitgeklopt, kleden gewassen, vloer gedaan. Alles rook helemaal fris. Toch zat me wat niet lekker, want ergens vanuit mijn ooghoeken had ik één van mijn honden zien sjouwen met haar geitenribbetjes.

 

Help, de geitenribben zijn onvindbaar!

Ik heb een speurtocht op touw gezet, maar waar ik ook keek en zocht, de geitenribben waren onvindbaar. Afijn, de avond brak aan, en de visite arriveerde. Met een bosje bloemen, die ik direct op de vaas zette.

Ondertussen zette ik koffie en we waren al snel gezellig in gesprek, zoals collega’s en vrienden dat nu eenmaal heel goed kunnen. Gespreksstof genoeg. De honden lagen zoet te slapen nadat ze het bezoek uitbundig hadden verwelkomd.

 

En daar zijn ze weer…

Op een gegeven moment ging mijn bezoek de kussens herschikken op de bank. Kennelijk zat ze niet helemaal lekker. Ik zag vervolgens met afgrijzen wat er verder gebeurde.

Want haar hand ging tussen de kussens om de boel eens even lekker op te schudden. Vervolgens betrok haar gezicht. En niet zo weinig ook. Langzaam maar zeker kwam haar hand weer tevoorschijn uit de kussens. En in die hand…jawel, de afgekloven geitenribben.

 

En toch werd het erg gezellig

Mensenlief, wat kan je je dan schamen. Met een gezicht als een oorwurm werden de ribben aan mij overhandigd. Mijn hond was blij dat ze weer tevoorschijn kwamen. Ze was de enige ben ik bang. Ik was alleen maar opgelucht dat het verse ribben waren. Zonder bijbehorende luchten…

Het werd die avond nog erg gezellig en we hebben smakelijk gelachen om wat er was gebeurd. Gelukkig heeft mijn collega hetzelfde gevoel voor humor en heeft ze ook honden gehad.

 

En nu beter opletten

Ze krijgen nog steeds met regelmaat een vers bot. Maar ik kijk nu met argusogen naar waar ze de handel mee naar toe sjouwen. Een kussen als verstopplek zal me niet vaak meer overkomen.

 

En jij? Heb jij je ook wel eens zo gevoeld na een actie van je lieve huisdier? En hoe reageerde je toen? Ik ben heel benieuwd naar je reactie!

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

Gonda

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!