Je MOET...

Als bevlogen hondenbezitter wil je de dingen graag goed doen. Je verzamelt informatie, leest een en ander in boeken of op internet en past toe wat voor jou werkt. Al doende maak je een schifting van wat belangrijk is en wat niet. Adviezen vind je overal. Handig als je een vraag hebt of een probleem.

Het probleem is alleen, dat sommige mensen ongevraagd adviezen geven. En dan niet vrijblijvend maar op een redelijk dwingende manier. Het begint dan meestal met: “Je moet…” Nou ben ik redelijk allergisch voor zinnen die op deze manier beginnen. En met mij heel veel andere mensen. Ik maak er dan ook een goede gewoonte van om in mijn groep 8 nooit te beginnen met Je Moet. Het veroorzaakt weerstand.high five hond en baasje

Hoezo jij moet? Ik moet helemaal niks. Helemaal bij beginnende pubers.

Op een van mijn dagelijkse wandelingen kom ik een man tegen met twee volle boodschappentassen. Ik laat mijn hond op gepaste afstand even zitten zodat deze meneer ongehinderd kan passeren. Het is donker, het is koud. Trots ben ik op mijn Fanny. Ze gaat zitten en kijkt me vol verwachting aan. Nadat ik haar een kleine beloning heb gegeven kijken we samen naar de voorbijganger. Die heeft zijn boodschappentassen op de grond gezet en roept mijn hond.

Enthousiast als ze is, laat ze zich dat geen twee keer zeggen en graag gaat ze op de uitnodiging in. Het is een enorme mensenliefhebber, mijn Fanny. Gelukkig zit ze aan de riem en ik kan haar enthousiasme nog enigszins afremmen. Wild gebarend roept de voorbijganger: “Kom dan jongen, kom dan!”

Om vervolgens tegen mij te zeggen: “Ja en nu moet je een flinke ruk geven en hard Foei roepen!” Daar is hij. De zin die begint met Je Moet. Onmiddellijk gaan mijn nekharen rechtop staan en ik voel de verontwaardiging opborrelen.

Ik krijg in korte tijd veel verwijten naar mijn hoofd geslingerd. Het is mijn schuld dat mijn hond trekt. Ik ben er verantwoordelijk voor dat ze tegen hem opspringt. En hoewel ik de meeste keren echt niet om een antwoord verlegen zit ben ik nu met stomheid geslagen.

Hij loopt naar Fanny met de bedoeling om een en ander even voor te doen. En dan heb ik ineens weer de macht over mijn spraakvermogen. Boos ben ik.

“Hoe haal je het in je hoofd. Wij zaten rustig te wachten tot je voorbij zou zijn. We hadden geen last van elkaar. Jij nodigt mijn hond uit om lekker druk te gaan doen. Schreeuwen naar mijn hond? Ze hoort vele malen beter dan wij! Rukken aan de riem? Terwijl ze zo uit haar plaat gaat? Die hoort in deze gemoedstoestand helemaal niks meer. Jij blijft vooral ver uit de buurt van mijn hond, jij mislukte hondenfluisteraar.”

Ik schaam me voor mijn uitbarsting. Maar ik kan er niks aan doen. Fanny is onder de indruk van het vrouwtje. Ze is de enige, want onze boodschappenman beent woedend naar zijn twee tassen onder het slaken van de meest beledigende kreten.

Terwijl hij scheldend wegloopt komt ze naast me zitten. En ik geef haar een beloning. Een aai over haar bol en even later een dikke knuffel. We lopen ons rondje verder af en langzaam zakt de woede. En er komt iets anders voor in de plaats. Adviesmoeheid. Herken je dit?

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!