Hulphonden, maar dan anders

Iedereen kent het fenomeen hulphond. Een fantastisch gebeuren. Honden die worden opgeleid om mensen te helpen in hun dagelijkse bezigheden. Alle liefde en aandacht gaat naar de pup, die in een speciaal geselecteerd gezin komt. Daar wordt hij al enigszins opgeleid voor het fantastische werk dat hij straks gaat verrichten als hij volwassen is.

Een uitkomst in vaak schrijnende omstandigheden. Een rots in de branding voor het nieuwe baasje, wat door de komst van deze hond in veld met meisjehulphond zelfstandig kan blijven. Een hond kan zoveel betekenen voor mensen.

Ik heb geen hulphonden in deze zin. Mijn honden zijn niet opgeleid om mensen te helpen. Ik zou haast zeggen in tegendeel. Alle visite die het aandurft om bij mij binnen te komen kan rekenen op een stormachtige ontmoeting met mijn twee schatten.

Alle inspanningen ten spijt, het blijft een uitdaging om binnen te komen. De pogingen tot helpen verlopen altijd volgens een vast patroon. Ik ben aan het werk, mijn dames komen kijken. Al snel willen ze graag meehelpen. En dat gaat meestal niet helemaal naar mijn wens.

Ben ik bollen aan het poten, graven ze de bollen binnen de kortste tijd weer op. Kijk eens wat ik gevonden heb, vrouwtje. Ramen lappen resulteert in no time in nieuwe nose-art op de ruiten. Stofzuigen? Ik geniet ongeveer vijf minuten van een schone vloer. Schone kleding overleeft in het beste geval een half uur. Dan kan ik de eerste vlekjes weer verwelkomen.

Maar toch heb ik de beste hulphonden die er bestaan. Twee jaar geleden is er bij mij borstkanker geconstateerd. Dan stort je wereld even in. De kinderen zijn volwassen, maar wil je toch niet belasten met jouw sores. En zonder partner betekent dat dus dat je voor een groot deel op jezelf bent aangewezen. Zelf zien te dealen met al je zorgen en verdriet.

Natuurlijk zijn er je vrienden. Een onmisbaar onderdeel in dit hele proces. Maar wie zijn er bij je als je ’s avonds alleen thuis zit. Op de bank, televisie aan. Je kijkt wel maar je ziet niks. Lamgeslagen zit je in de kamer, verstrengeld in je eigen gedachten. Je gaat van onderzoek naar onderzoek, van arts naar arts. Langzaam maar zeker krijg je meer duidelijkheid over je toekomst en je behandeling. Steeds weer blijft de rollercoaster van gevoelens en lijkt het alsof je opnieuw in de puberteit bent gekomen.

Je gaat ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Maar wat steeds weer blijft, is het gezelschap van je trouwe viervoeters. De grote kop op je knie als je het even niet meer ziet zitten. Die grote bruine hondenogen die je aankijken. Met de belofte: “Het komt goed, vrouwtje. Wij blijven bij je.” Onbetaalbaar zijn die momenten van onvoorwaardelijke trouw.

Onbeschrijflijk zijn die gouden momenten samen met je trouwe vrienden. Die van je blijven houden. Kanker of niet. Zij zijn een groot onderdeel geweest van mijn herstel. Dit zonder mijn menselijke vrienden tekort te doen. Ook op hen kon ik altijd een beroep doen. Waarvoor mijn onnoemelijke dank.

Door mijn honden werd ik gedwongen om door te gaan. De dagelijkse wandelingen, ook al was ik nog zo moe. De dagelijkse routine bleef. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Het leven gaat gewoon door. En ik dus ook. Op tijd naar bed, op tijd opstaan.

Dus op deze plek een warm dank je wel voor mijn trouwe viervoeters. Jullie zijn echte hulphonden gebleken, ondanks het soms wat onbehouwen gedrag. Wie herkent zichzelf in dit verhaal?

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!