Blij dat ik glij

Het wintert in Nederland. Je merkt het aan het krabben van de autoruiten als je ’s morgens vroeg naar het werk moet. Eigenlijk merk ik het al veel eerder. Want iedere morgen om half zes loopt bij mij de wekker af. Iedere werkdag, zomer of winter. Half zes gaat onverbiddelijk die vermaledijde wekker.

Onbarmhartig gaat het ding te keer. En in deze tijd, als het ’shond met sneeuw op z'n kop morgens nog zo donker en koud is, klinkt het telkens weer als een onheilstijding.

Want na het opstaan en de warme douche volgt iedere dag weer het uitlaatritueel van mijn twee honden. En eerlijk is eerlijk, die zitten er ook niet echt op te wachten om zo vroeg uit hun schoonheidsslaapje gewekt te worden.

Mijn katten daarentegen maakt het niet uit hoe vroeg het ook is. Die hebben altijd en eeuwig honger. Klagelijk miauwend zitten ze op de tafel, alsof ze willen verkondigen dat ze echt heel erg veel honger hebben. Het lijkt net of ze nooit wat krijgen, terwijl de werkelijkheid toch echt heel anders is getuige hun omvang.

Nee, dan mijn honden. Lui gaat er één oog open als ik voor de derde keer hun namen noem. “Kom, we moeten uit!” Dat maakt niet echt veel indruk. Dan maar gaan voor de hardvochtige aanpak. Zonder pardon de halsbanden om en de riemen aangeklikt. De blikken uit de donkerbruine hondenogen spreken boekdelen. Geen zin.

Dan naar buiten. Twee onwillige dameshonden met mij meetronend. Waarom doe ik ons dit aan? Nou, gewoon, ik moet om half acht in de auto zitten. En voor die tijd moeten de honden echt wel een uurtje uitgelaten worden. Dus starten we met de wandeling. Met frisse tegenzin, dat dan weer wel.

Als alles goed gaat, is het niet glad, regent het niet en komen we geen mensen met honden tegen. Maar dat is alleen als het goed gaat. Natuurlijk is het ook wel eens glad. En juist dan, als je het absoluut niet kunt gebruiken, steken er zomaar loslopende katten over, kom je mensen tegen die ook glibberend hun honden uitlaten of mensen die druk bezig zijn hun autoruiten schoon te krabben.

Niks aan de hand, zal je zeggen. Nee, dat klopt, ware het niet dat ik twee honden heb die letterlijk overal op reageren. En dan zit ook echt alles tegen. Want twee trekkende honden in combinatie met een glibberige ondergrond is vragen om moeilijkheden.

Vandaar dat ik ga voor een vorstvrij Nederland. Geen glibberpartijen meer in de vroege ochtend of de late avond. Want als je denkt dat dit alleen in de ochtend gebeurt, die zit echt heel erg fout. Ook in de avond is het motto ook: “Blij dat ik glij.”

Winter in Nederland? Prima. Maar dan alleen als je achter het raam in een kamer zit die verwarmd wordt door een open haard en een rood wijntje voor je neus hebt. In alle andere gevallen ga ik voor optie twee. Zomer. Ik kan niet wachten!

Sta je ook zo vroeg op om je honden uit te laten of kan je wat langer blijven liggen?

 

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!