Babygeluk voor hond en baasje

Ik heb thuis twee heerlijke honden. Twee teefjes. De reden waarom ik voor een teefje ben gegaan en niet voor een reu? Het zijn twee uitzetteefjes. En dat betekent dat er met mijn honden gefokt wordt.

Uitzetteefje, wat is dat eigenlijk?

Eigenlijk is het een heel simpel verhaal. Je hond blijft in eerste instantie eigendom van de fokker, maar jij mag de pup in huis hebben en haar opvoeden.  Ze wordt onderdeel van je gezin zoals alle honden. Er wordt een financiële regeling getroffen. Die hangt af van wat er in je contract staat. Vaak betaal je een deel van de koopsom. Of de hele koopsom en krijg je later een deel terug.  Er zijn nog een aantal voorwaarden:

 

  • Zo zal je hond voor de bevalling en tijdens de periode dat ze pups heeft teruggaan naar de fokker. Dat betekent in de praktijk dat je een paar maanden geen hond in huis hebt.
  • Je zal in de meeste gevallen een aantal shows moeten bezoeken. En vaak zijn die niet dicht bij je woonplaats.
  • De hond zal diverse gezondheidstesten moeten ondergaan. Ook daarvoor ben je je hond een dag of twee kwijt.


Dit is wel iets waar je goed rekening mee moet houden!

Gedekt..en nu? Komen er pups?

Toen mijn Fanny gedekt was, brak een spannende tijd aan. Ze had alle testen met glans doorstaan en had een date gehad. Of die date ook succes zou hebben, dat was de eerste tijd niet te zien. Ik vond het meer dan spannend. De eerste weken gingen voorbij en in eerste instantie zag ik niks veranderen. Ja, ze at meer. En dat mocht ook. Na verloop van tijd begonnen haar tepels wat op te zetten. Een goed teken!

Na een aantal weken gingen we vol verwachting voor de echo. En wat bleek? De dekking was succesvol geweest. Er waren een aantal pups te zien. Het was nu echt. Mijn hond zou moeder worden. Een heel ontroerend moment. Het voelde bijna alsof ik een beetje oma zou gaan worden…

Groeien maar, en het eerste contact met de pups

De tijd vorderde en ik zag mijn meisje per dag groeien. De fokker en ik hadden dagelijks contact over het verloop van de zwangerschap. Dat was heel prettig, want ik was best onzeker. Ik had dit immers nog nooit meegemaakt. We maakten een afspraak over wanneer Fanny bij haar zou komen om te bevallen. Dit zou ongeveer twee weken voor de uitgerekende datum zijn. Dan kon ze nog even wennen aan de nieuwe omgeving en zo ontspannen de bevalling in gaan.

De draagtijd van een hond is negen weken. De tijd vloog werkelijk voorbij. Ik vergeet nooit meer hoe ze lekker op de bank lag te slapen en in haar lichaam de pups bewogen. Eerst een zacht tikje, maar naarmate ze groeiden waren de bewegingen steeds duidelijker te zien. En wat een heerlijk intiem moment, wanneer je je hand op die bewegende buik legde en duidelijk de bewegingen kon voelen. Het bracht me even terug naar mijn eigen zwangerschappen!

Afscheid nemen van mijn zwangere meisje

Zoals afgesproken bracht ik mijn zwangere meiske anderhalve week voor de bevalling naar de fokker. We hebben een heel goed contact samen. En dat is ook echt wel een voorwaarde bij een uitzethondje. Het is een kwestie van vertrouwen!

We spraken af, dat ik bij de bevalling mocht zijn. Dat was mijn wens, en gelukkig mocht dat. Sterker nog, Fanny en ik hadden zo’n vertrouwensband, dat het juist goed zou zijn als ik er bij was. Het afscheid was toch nog even zwaar. Maar goed, ik had hier bewust voor gekozen, dus even doorbijten en weer naar huis. Gelukkig had ik thuis nog een hond, dus de leegte was niet al te groot.

Mijn andere hond vond het helemaal niet erg dat ze nu alleen thuis was. In tegendeel! Alle speelgoed voor haar en onverdeelde aandacht. Leve de lol.

 

Help, het is begonnen!

Na anderhalve week ging de telefoon. De bevalling was aanstaande. Ik pakte mijn spulletjes in en stapte in de auto. Het was nog een aardig stukje rijden en tijdens die rit probeerde ik me voor te stellen hoe alles zou verlopen. Gelukkig had ik net die dag vakantie gekregen, dus alle tijd om bij mijn meisje te zijn.

Bij aankomst bleek dat er nog tijd was. Ze had weeën, maar die zetten nog niet zo door. Dat veranderde na verloop van tijd en na een paar uur werd het eerste pupje geboren. Wat een prachtig moment was dat. Ik heb met ingehouden adem en natte ogen zitten kijken hoe mijn hondje op dat moment moeder werd en het leven werd doorgegeven. Veel tijd om op adem te komen had ik echter niet, want na een poosje diende zich pup twee aan.

 

Ik mag meehelpen met de bevalling!

De fokker gaf aan, dat ik dit pupke ter wereld mocht helpen brengen. Met trillende handen en het zweet dubbeldik op de rug hielp ik. En terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, hield ik in mijn handen een warm en nat bundeltje. Nog in het geboortevlies. Ik maakte het vlies stuk en wreef de pup een beetje droog. De ademhaling kwam op gang. Zachtjes legde ik het pupke bij de moeder. Wat een wereldervaring is dat geweest.

Er kwamen die nacht nog vijf pups ter wereld en ik mocht steeds assisteren. Daar ben ik haar nog steeds zo ontzettend dankbaar voor. Het werd al licht die ochtend toen ik naar huis reed. Met een hoofd vol herinneringen en een lijf dat strak stond van alle emoties. Wat een belevenis.

 

Oma geniet, net als mamma!

Niet alle pups hebben het gered helaas. Twee pupjes hebben we in moeten laten slapen. Maar de andere vijf groeiden als kool. Fanny was een geweldig moedertje. In die paar weken dat de pups bij de moeder waren, ben ik vaak op en neer gereden naar haar. Even om het hoekje kijken, even knuffelen met moeder en de kinderen. Fanny was iedere keer dat ik kwam weer zo blij om me te zien. “Kijk eens vrouwtje, dit zijn mijn kindertjes” leek ze te zeggen. Gouden momenten waren het, om met haar en haar pups te mogen zijn. Iedere dag kreeg ik foto’s en filmpjes opgestuurd van het opgroeiend grut.

Zo was het net of ik er ieder moment bij was.  Een tevreden moedertje die haar kroost zoogde. Pups die langzaam groter werden. Gingen lopen, gingen blaffen. Die de wereld gingen ontdekken en ondernemend en ondeugend werden. Die terechtgewezen werden door mams omdat ze stout waren geweest. Het was een geweldige tijd. Ik had het voor geen goud willen missen.

 

Kleintjes worden groot

Inmiddels zijn de pupjes van weleer grote en stoere honden geworden. Ze hebben allemaal een prima baasje en een gouden mandje gevonden. De laatste dag dat Fanny haar pups bij zich had ben ik nog even geweest om afscheid te nemen. Och, wat was dat een moeilijk moment. Want alle herinneringen kwamen weer boven.

Van klein, nat en verfrommeld hoopje opgegroeid tot een ondernemende en ondeugende pup. Wat hebben we er wat liefde en werk in gestopt. Wat vloeiden er tranen toen bleek dat we twee moesten laten gaan. En wat een prachtig idee, dat jouw hond doorleeft in een volgende generatie.

Ik zie regelmatig de foto’s voorbijkomen op facebook. Het zijn stuk voor stuk prachtige honden geworden. Ik zie de trekken van mamma in haar kinderen.

 

Hoe gaat het verder?

Fanny is inmiddels van mij. Er wordt met haar niet meer gefokt, ze is met pensioen zoals dat zo mooi op de website van de fokker staat. Ze heeft twee keer een nestje gehad, is nu vijf jaar. Het was een onvergetelijke ervaring. En mocht de gelegenheid zich voordoen, ga  ik weer voor een uitzetteefje. Maar ik hoop dat dat nog heel lang zal duren. Want dat betekent tegelijk dat ik afscheid heb moeten nemen van een van mijn honden. En laat dat alsjeblieft nog heel lang duren….

Heb jij een soortgelijk verhaal? Laat het me weten!

GEEN BLOG MEER VAN GONDA MISSEN? Klik hier om niets te missen en ontvang wekelijks een mail van me met de link naar de blog.


BEN JIJ AL GEABONNEERD OP ONZE LEUKE NIEUWSBLAF? Klik hier om je aan te melden  Je ziet dan als eerste de leukste acties, workshops, last minutes etc.

WIL JE NOG MEER BLOGS LEZEN? Klik dan hier

 

 

Gonda

 

 

Gonda

terug naar overzicht

Volg onze nieuwsblaf!